Na de eerste twee weken in Zuid-Afrika hebben doorgebracht zijn we vlak voor kerst naar Namibië vertrokken. Namibië, met zijn 2 miljoen inwoners in een land dat 16x zo groot is als Nederland wat ons betreft in 3 woorden omschreven worden als droog, leeg en ruig. Zo kan je prima een aantal uur of zelfs dagen niemand tegenkomen. De mensen zijn er ontzettend vriendelijk, de campings niet minder dan fantastisch en door de vele gravelwegen is het er lekker stoffig. Onze 30-dagen durende reis is begonnen bij Oranjemund, langs de Sossusvlei zijn we richting Skeleton Coast gegaan met als noordelijkste bestemming Etosha National park. Vanuit Etosha zijn we via de Fish River Canyon teruggereden naar Zuid-Afrika.

Onze eerste stop, Oranjemund, ligt net over de kustgrens met Zuid-Afrika. Na een lange rit vanuit Langebaan kwamen we het einde van de dag aan in deze diamantenstad, waar we direct verwelkomt werden door een aantal gemsbokken (het nationale dier van Namibië) die daar over straat lopen. Oranjemund ligt aan de oranjerivier, die uitkomt in zee en de riviermonding leek ons dan ook een geschikte kitesurfspot.

Tijdens het kiten in Oranjemund kregen veel aandacht van locals die nog nooit ‘zoiets’ gezien hadden en er werd dan ook gevraagd waar de ‘’remote control’’ was.

Dat hadden we goed ingeschat. De tweede dag begon het te waaien en hebben we beide echt heerlijk gekite. Die avond werden we uitgenodigd voor een Afrikaanse ‘Boeren’ braai. Als we wisten wat dit inhield (eerst heel veel drinken, al het vlees op de braai, nog meer drinken, 5 uur later eten, niet vergeten om daarbij te drinken), dan hadden we na een lange kitedag eerst even wat gegeten.

Lüderitz: Winderige kerst op Shark Island

Volgende stop was Lüderitz. Deze plek is onder de kiters bekend als de plek waar de snelheidsrecords met kitesurfen worden gevestigd vanwege de extreme wind condities. Toen we daar aankwamen waaide het echt megahard, zelfs te hard om te kitesurfen. Het stadje was helemaal verlaten (iedereen was aan het schuilen voor de wind) dus wij gingen op zoek naar een plek om te overnachten.

Lüderitz is onder andere bekend vanwege spookstad Kolsmanskop. Tijdens de diamantwinning woonde hier veel Duitsers die na de eerste wereldoorlog de plek hebben verlaten waardoor er een spookstad is ontstaan met lege huizen vol zand.

We hadden echt een prachtige camping op een eilandje aan de kust gevonden, genaamd Shark Island. In de meeste plekken gaat de wind s ’avonds wel liggen maar dat was hier zeker niet het geval. Na een nacht geen oog dicht te hebben gedaan omdat we bang waren dat de tent door midden zou scheuren of van het dak zou vallen, hebben we de volgende dag (met kerst) een schuilplek gevonden in een leuk hostel.

Tweede kerstdag, zakte de wind gelukkig af maar werd het perfect voor een kitesurfsessie! Die avond hebben we alsnog heerlijk kunnen kamperen op Shark Island.
Wederom als enige kiters op het water, wel gezellig dat er publiek was!

Vlak voor kerst kregen we het trieste nieuws dat Lex zijn Opa op 94 jarige leeftijd overleden was. Echt verschrikkelijk om zulk nieuws te krijgen als je zo ver weg bent! Uiteindelijk hebben we besloten om niet terug te vliegen maar om het verlies hier te verwerken.

Om afscheid van Opa te nemen hebben we een brief geschreven aan opa en deze per flessenpost te versturen vanuit Diaz Point, Lüderitz.

Sossusvlei: Lekker op je plakkies in het hete zand

Vanuit Lüderitz zijn we via een gravelweg naar de Sossusvlei gereden. Onze landcruiser is helemaal thuis op dit terrein maar het doet wel een hoop stof opwaaien. We hebben daardoor zeker twee weken met grijs/rood haar rondgelopen! Na een rit door de woestijn waarbij zowel de auto als wij volledig oververhit waren geraakt kwamen we aan bij een fantastisch *****resort met zwembad waar wij voor nog geen 10 euro konden kamperen. De volgende dag vroeg richting de sossusvlei vertrokken maar blijkbaar niet vroeg genoeg want rond 10.00 uur was de hitte echt ondragelijk. Gelukkig hadden we tegen die tijd al Dune 45 beklommen en stond alleen nog Deadvlei op het programma. In de ochtend waren zij zo verstandig om schoenen aan te trekken omdat we wisten dat het heet zou worden. De hitte bleek echter mee te vallen in de ochtend terwijl we de duin beklommen en na 4 weken op ‘plakkies’ heb je echt geen zin meer in schoenen dus wij onze schoenen weer uitdoen voor de deadvlei. Dit was echter niet het slimste idee. De grond warmt hier echt binnen no time op tot boven de 40 graden. Wij bijna rennen door het zand omdat onze tenen verbranden. Gelukkig was het in de deadvlei zelf een harde ondergrond en konden we toch genieten van de omgeving want de omgeving is hier echt magisch!

Deadvlei in de zomer, met temperaturen boven de 40 graden celsius erg warm maar dat past wel goed bij de omgeving

Noodkamperen bij Walvis Bay en Skydiven in Swakopmund

Om dit hitte weer te ontvluchten zijn we vlak voor oud en nieuw naar Walvis Bay gereden, niet helemaal realiserende dat iedereen in Namibië die het kan betalen deze richting op gaat om vakantie te vieren. Echt alles was volgeboekt, gelukkig vonden we nog een plekje op een noodkamping in Walvis Bay. Helaas was hier echt niets te doen met oud en nieuw en hebben we het nog net volgehouden om tot 12.00 uur wakker te blijven aangezien ons ritme hier is aangepast aan de zonsopgang/ondergang. De volgende dag waaide het en besloten we om een nieuwjaarskitesessie te houden inclusief Unox muts! Het was echt een fantastisch dag waarbij we de hele dag op het water zijn geweest.

Een goed en warm begin van 2018: Kitesurfen met een UNOX muts

Verder kan je hier in het ”Duitse” Swakopmund veel activiteiten ondernemen zo hebben wij er gesandboard en op een fatbike door de duinen rondgereden. Het hoogtepunt was echter een verrassing voor Lex voor mijn verjaardag, namelijk Skydiven! Iets wat wij altijd al wilden doen maar wel op een bijzondere plek. En dat was hier zeker het geval met de hoge duinen die overgaan in de zee.

Skydiven in Swakopmund

Ondanks dat we niet echt een plan hadden met onze reis hadden wilden wij beide graag naar Etosha. Zo zijn we via Swakopmund richting het noorden gaan rijden via het Skeleton Coast National park. Met nog een beetje de hoop dat we daar konden kiten gingen we langs te kust rijden, al wisten wij al de kust niet voor niets de naam ‘Skettelon coas’draagt. Vanwege de sterke stroming is de zee hier erg wild en ligt het bezwaaid met scheepswrakken en botten van overleden dieren die aangespoeld zijn. Helaas geen wind en misschien was dat maar goed ook. We hebben nog een korte poging gewaagd om te surfen maar toen de golven zelfs vanaf de strand terugkwamen hebben we toch maar besloten om snel het water uit te gaan. Het was echt een fantastische route.

We hebben nog een tussenstop gemaakt bij Cape Cross, waar door een bepaalde zeestroming veel vis zit en daardoor gigantisch veel zeehonden aantrekt.

De onverwacht intieme ontmoeting met een groep wilde cheetah’s

Onderweg naar Etosha kwamen een cheetah farm tegen, waar we besloten om een nachtje te overnachten. Bij aankomst kwam een vriendelijke boer ons melden dat we een kampeerplekje mochten uitkiezen en dat hij ons om 1600 zou komen ophalen voor de cheetah tour. Rond 1600 kwam de boer ons in een open pick up ophalen en konden we achterin gaan staan. Vlak nadat wij het park waren ingereden zagen we in de verte een paar cheetah’s komen aanrennen. Op een paar meter van ons vandaan begonnen ze te vechten en even later kwamen ze naar de auto, ons hart ging echt tekeer toen de cheetah op 1 meter van ons schijnaanvallen begon te doen. De boer deed rustig zijn deur open en liep naar de achterkant van de truck, waar wij samen met een paar andere toeristen stonden. Bleek hij daar het vlees te bewaren om de cheetahs te voeren. Hij heeft deze cheetahs gevangen genomen omdat ze zijn kudde opaten en ze in een reservaat uitgezet. Hij vertelde doodleuk dat hij al een paar keer aangevallen is geweest en dat cheetha;s ook weleens achterin de pickup willen springen. Altijd beter om dit soort informatie achteraf te horen maar uiteindelijk een super ervaring gehad en een fantastisch sterrenhemel met gelukkig een hoog hek tussen ons en de cheetah’s….

Gelukkig had de boer een houtenstok bij zich om de cheetah’s op afstand te houden…

Etosha, onze eigen waterhole, een bijna aanrijding met een olifant en drie uur wachten op een slapende luipaard

Eenmaal in de buurt van Etosha aangekomen besloten we om het hele park van west naar oost door te rijden. Vooral de westkant is pas recentelijk open voor toeristen en daardoor waren wij wederom de enige mensen die via die kant het park inreden. Op een gegeven moment besloten wij een zijweg in de slaan en kwamen daar bij een drinkplaats uit. Direct bij aankomst stond deze water hole vol met dieren.

We hebben drie uur genoten van alle dieren die water water hole kwamen bezoeken waaronder 18 giraffen, een kudde olifanten en wilde zwijntjes

In de vier dagen Etosha hebben we veel dieren gezien en hadden we gelukkig een boek gekocht met meest voorkomende dieren om ze te kunnen herkennen. Een hoogtepunt was toch wel dat wij ergens langs de weg van de kant een luipaard zagen liggen met daarnaast een jonge springbok als verse ‘kill’. De luipaard lag lekker te slapen en uit te rusten van het jagen maar wij wilde hem raag nog even in actie zien en besloten te blijven wachten tot hij wakker zou worden. Na drie uur wachten in 40 graden zonder airco, ja echt afzien hier, werd de luipaard gelukkig wakker en begon rond te lopen paraderen met zijn prooi. Echt zo bijzonder!

Na 3 uur wachten in de hitte werd de jachluipaard eindelijk wakker

In Etosha hebben redelijk wat tijd op de, veelal slechte, weg doorgebracht. Op een gegeven moment hadden we een muziek opgezet en was ik, Anne, heerlijk aan het dagdromen tot dat er ineens een olifant achter een hoge boom de weg oploopt (ja ik weet het; hoe kan je een olifant nou niet zien aankomen). Als eerste reactie maar vol op de rem gegaan waar de olifant zo van schrok dat het naar achteren sprong. Ik wist niet hoe snel ik de auto in zijn achteruit moest zetten, de olifant was nog steeds van slag en kwam met een redelijk tempo naar ons toe lopen, ik nog bijna van de achteruit naar de twee geschakeld omdat ik nog iets sneller weg wilde. Gelukkig kon Lex mij nog net van dit slechte idee afhelpen anders hadden we nog met pech bij een boze olifant gestaan. Vanaf dat moment heb ik wel even wat beter opgelet en geprobeerd om in dergelijke situaties rustig te blijven want zoals als Lex zijn vader altijd zegt, kalmte kan je redden;)

Ook nog bijna een olifant aangereden in Etosha

En weer terug naar Zuid-Afrika

Ondanks het noorden van Namibie echt fantastisch en verlaten schijnt te zijn, hebben we toch besloten om weer naar het zuiden richting Zuid-Afrika te rijden. Op de terugweg hebben we nog de mooiste overnachting gehad aan een grote dam. Hier hebben we heerlijk buiten kunnen slapen.

Onze mooiste overnachting – buiten aan het water

Met een aantal tussenstops waaronder in Windhoek en de Fish River Canyon zijn we in ongeveer 5 dagen naar Zuid-Afrika teruggereden. Na 30 dagen hebben we zeker het gevoel dat we Namibië goed hebben kunnen zien al staan Koaokaland, caprivi strip en de kalahari zeker nog op het verlanglijstje. Voor nu genoeg hitte en zijn we weer in het koelere Zuid-Afrika om een aantal weken te gaan kitesurfen in de omgeving van Kaapstad!

Voor ons reis begon werden we gewaarschuwd voor de wegen in Namibië. Iedereen schijnt hier een lekke band te krijgen, wij hebben blijkbaar geluk gehad want wij hebben geen problemen gehad. Wel twee keer in het zand vastgestaan maar dat was meer te wijten aan onze onervarenheid met offroad rijden 😉
Dit is echt een typische omgevingsfoto van Namibië; bergen, woestijn, en veel stekelige bosjes
We zijn bij Cape Cross ook nog uitgenodigd door een familie om langs te komen op hun game farm, daar aangekomen hebben we een fantastische (privé) rondleiding gekregen door het park en daar deze mooie blesbok gezien
Author

1 Comment

  1. Wat enorm leuk om te lezen jongens. En die foto’s… vooral die van de Deadvlei, echt prachtig! Ik kijk uit naar jullie volgende verhaal.

Write A Comment